ديرگاهيست که تنها شده ام

 قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است

 باز هم قسمت غم ها شده ام

دگر آئينه ز من با خبر است

 که اسير شب يلدا شده ام

من که بي تاب شقايق بودم

 همدم سردي يخ ها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنيد

 تا نبينم که چه تنها شده ام . . .

   گفتم خسته ام

   گفتی هرگز از رحمت خدا نا امید نباش

                                                                    ((   سوره زمر  آیه 53  ))

   گفتم کسی را ندارم

   گفتی از رگ گردن به تو نزدیکترم

                                                                    ((   سوره ق  آیه 16  ))

   گفتم ولی انگار مرا فراموش کرده ای

   گفتی مرا یادکنید تا شما را یاد کنم

                                                                     (( سوره بقره  آیه 152))

   گفتم تا کی باید صبر کنم

   گفتی و تو چه می دانی شاید آن ساعت بسیار نزدیک باشد

                                                                    ((سوره احزاب آیه 63  ))

   گفتم دلم گرفته

   گفتی باید به فضل و رحمت خدا شادمان شوی  

                                                                    ((سوره یونس  آیه 58))

قرارمون بود که بشی چشم و چراغم چی شد؟

این روزا حتی نمیای دیگه سراغم چی شد؟

خیلی سرت شلوغ شده خیلی خاطرخواه داری

با بی محلی ات می کنی تو نقره داغم چی شد؟

سر به هوایی نکن اشکمو جاری نکن

 سر به سر من نذار باز بی وفایی نکن

چی شد عزیزی که برات امید و تکیه گاه بود

تنها دلیل بودن این دل بی پناه بود

غریبه ها جای منو توی دلت گرفتن

همسفرم عشق تو هم رفیق نیمه راه بود

یه عشق ناب تو قلبمون مشغول طنازی بود

خدا هم از بودن ما با هم دیگه راضی بود

چه ساده من دل به توی سربه هوا سپردم

نفهمیدم که عاشقی برای تو بازی بود

من که هنوز مثل قدیم عاشق و چشم براتم

نگام کنی یا نکنی دیونه چشاتم

تو هم بیا یادی ازاین عشق قدیمی کن

نذار بمیرم این گوشه میان خاطراتم

دست‌ دلم‌ را مي‌گيري؟ مواظبي‌ كه‌ نيفتد؟ من‌ هنوز اول‌ قصه‌ام؛ قصه‌ هزار راه‌ و يك‌ نشاني.

 نشاني‌ت‌ را اما گم‌ كرده‌ام. باد وزيد و نشاني‌ات‌ را بُرد. نشاني‌ات‌ را دوباره‌ به‌ من‌

مي‌دهي؟ با يك‌ چراغ‌ و يك‌ ستاره‌ قطبي؟ من‌ هنوز اول‌ قصه‌ام. پروانگي‌ را يادم‌

مي‌دهي؟ دو بال‌ ناتمام‌ و يك‌ آسمان‌. من‌ هنوز اول‌ قصه‌ام. اول قصه

قصه‌ آدم، قصه‌ يك‌ دل‌ است‌ و يك‌ نردبان.

قصه‌ بالا رفتن، قصه‌ پله‌ پله‌ تا خدا.

قصه‌ آدم، قصه‌ هزار راه‌ است‌ و يك‌ نشاني.

قصه‌ جست‌وجو. قصه‌ از هر كجا تا او. قصه‌ آدم، قصه‌ پيله‌ است‌ و پروانه،

قصه‌ تنيدن‌ و پاره‌ كردن.

قصه‌ به‌ درآمدن، قصه‌ پرواز ...

من‌ اما هنوز اول‌ قصه‌ام؛ قصه‌ همان‌ دلي‌ كه‌ روي‌ اولين‌ پله‌ مانده‌ است، دلي‌ كه‌ از

بالا بلندي‌ واهمه‌ دارد، از افتادن. پايين‌ پاي‌ نردبانت‌ چقدر دل‌ افتاده‌ است!........

نیمکت خیس و

لباس خیس و

چشمای خیس و

گیتار خیس و

 آوازی از عشق براتو خوندم

زیر بارون پیش تو موندم

سرت رو شونه ام در گوشم

گفتی دیونه ام با تو می مونم

دستت تو دستم  چشمم تو چشمات  

به من میگفتی شیرینه حرفات

پیش تو موندم شب و روندم

آفتاب در اومد هنوز می خوندم

نیمکت داغ و

لباس داغ و

یه عشق داغ و

گیتار داغ و

آوازی از عشق براتو خوندم

زیر آفتاب پیش تو موندم

سرت رو زانو م خیلی آروم  گریه می کردی مثل بارون

با تو نشتم گریه کردم خیلی آروم  مثل بارون

پیش تو موندم خورشید روندم

 دم غروب شد  هنوز می خوندم

پیش تو موندم خورشید روندم

یه باد وحشی  هنوز می خوندم

یه باد وحشی

نیمکت خاکی

لباس خاکی

یه عشق خاکی

گیتار خاکی

آوازی از عشق برات و خوندم

 زیر طوفان  پیش تو موندم

سرت رو شونه ام در گوشم

گفتی دیونه ام با تو می مونم

دستت تو دستم  چشمم تو چشمات    

به من میگفتی شیرینه حرفات

پیش تو موندم طوفان روندم

بازم که شب شد هنوز می خوندم

پیش تو موندم طوفان روندم

یه عمر گذشت هنوز می خوندم

یه عمر گذشت

نیمکت پیر

لباس پیر

یه عشق پیر

گیتار پیر

آوازی از عشق برات و خوندم

یه عمر گذشت پیش تو موندم

سرت رو زانو م خیلی آروم  گریه می کردی مثل بارون

با تو نشتم گریه کردم مثل همیشه مثل بارون

بازم که شب شد

من تو اینجا

هنوز نشستیم دو تایی تنها

تو سینه این  دل من میخواد آتیش بگیره

 مونده سر دوراهی چه راهی پیش بگیره

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یارمنو رقیب من میدونه

اگه یه روز ببینم کسی براش میمیره

حسودی رو می آره دلم آتیش میگیره 

میترسم حرفای خوبی تو گوشش بخونه

می ترسم اون تا به سحر تو خلوتش بمونه 

وای دارم آتیش میگیرم دیگه از غصه وغم  دلم میخواد بمیرم

وای اگه برگرده پیشم براش پروانه میشم  ازش جدا نمیشم

نمی تونه مرغ دلم از حسودی بخونه

نمیدونه روی کدوم شاخه باید بمونه

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یارمنو رقیب من میدونه

جاده، جاده می دود، چشمهای من هنوز

بوی مهربان کيست در صدای من هنوز؟

جاده خسته شد، نشست. من هنوز می دوم

سنگ گريه می کند زير پای من هنوز

زخم، زخم، زخم، زخم، داغ، داغ، داغ،داغ

مانده از هر آن چه هست، اين برای من هنوز

با ملال زيستم، وه چه کال زيستم!

خسته ام، شکسته ام، ای خدای من هنوز

خالی از پرنده ام، چون درخت در کوير

مانده روی دوش چشم، های های من هنوز

دست من نمی رسد تا صدا کنم ترا

لرزشی مدام هست در صدای من هنوز

جاده جاده رفته ام، تا غروب های دور

شوق رفتن است باز، در عصای من هنوز